Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Murenam te accusante defenderem.

Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Summus dolor plures dies manere non potest? Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Quis istud possit, inquit, negare? Quod totum contra est.

Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Primum quid tu dicis breve? Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Quam si explicavisset, non tam haesitaret. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Sapiens autem semper beatus est et est aliquando in dolore;

1. Negat enim summo bono afferre incrementum diem.
2. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes;
3. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur.
4. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit?

• Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti.
• Nos commodius agimus.

Tria genera bonorum; Qualem igitur hominem natura inchoavit? Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare;

Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. At coluit ipse amicitias. Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros. Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis.

1. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum.
2. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur.
3. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur.
4. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus?

• Et hercule-fatendum est enim, quod sentio -mirabilis est apud illos contextus rerum.
• An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.
• Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi.
• Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium.

Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Nam, ut paulo ante docui, augendae voluptatis finis est doloris omnis amotio. Sed ego in hoc resisto; Aperiendum est igitur, quid sit voluptas; Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Ut pulsi recurrant? Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere?

1. Et ais, si una littera commota sit, fore tota ut labet disciplina.
2. Beatus sibi videtur esse moriens.
3. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo;
4. Primum divisit ineleganter;
5. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus.

Summus dolor plures dies manere non potest? Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Quae contraria sunt his, malane? Earum etiam rerum, quas terra gignit, educatio quaedam et perfectio est non dissimilis animantium.

Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Quid iudicant sensus? Proclivi currit oratio. Dat enim intervalla et relaxat. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Equidem, sed audistine modo de Carneade? Quae sunt igitur communia vobis cum antiquis, iis sic utamur quasi concessis; Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Videsne ut, quibus summa est in voluptate, perspicuum sit quid iis faciendum sit aut non faciendum?

Quare attende, quaeso. Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Quo modo autem philosophus loquitur? Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis? Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Conferam avum tuum Drusum cum C.

Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es. Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Nam, ut paulo ante docui, augendae voluptatis finis est doloris omnis amotio. Quo tandem modo? Sin eam, quam Hieronymus, ne fecisset idem, ut voluptatem illam Aristippi in prima commendatione poneret. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Quorum altera prosunt, nocent altera.

Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui? Non potes, nisi retexueris illa. Odium autem et invidiam facile vitabis. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Sedulo, inquam, faciam. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Sed ille, ut dixi, vitiose. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum.

Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Verum hoc idem saepe faciamus. Haeret in salebra. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. An hoc usque quaque, aliter in vita?

Nos cum te, M. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Igitur ne dolorem quidem. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Duo Reges: constructio interrete. Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Moriatur, inquit. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda.

• Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt.
• Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere?
• Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat.
• Quid dubitas igitur mutare principia naturae?
• Negat esse eam, inquit, propter se expetendam.

Polycratem Samium felicem appellabant. Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Quid iudicant sensus? Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris.