Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno? Quare conare, quaeso. Sin eam, quam Hieronymus, ne fecisset idem, ut voluptatem illam Aristippi in prima commendatione poneret. Si longus, levis; Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Istic sum, inquit.

Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Cave putes quicquam esse verius. Id enim natura desiderat. Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur. Hoc est non dividere, sed frangere.

• Et nemo nimium beatus est;
• Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem.
• Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur.
• Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius?

1. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?
2. Nam quicquid quaeritur, id habet aut generis ipsius sine personis temporibusque aut his adiunctis facti aut iuris aut nominis controversiam.

Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Qualem igitur hominem natura inchoavit? At certe gravius. Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Nihil opus est exemplis hoc facere longius.

Etsi qui potest intellegi aut cogitari esse aliquod animal, quod se oderit? In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Restinguet citius, si ardentem acceperit.

Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Ego vero isti, inquam, permitto. Etiam beatissimum? Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Id quaeris, inquam, in quo, utrum respondero, verses te huc atque illuc necesse est. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Tanta vis admonitionis inest in locis;

• Hoc sic expositum dissimile est superiori.
• Quid est enim aliud esse versutum?
• At modo dixeras nihil in istis rebus esse, quod interesset.

Praeterea sublata cognitione et scientia tollitur omnis ratio et vitae degendae et rerum gerendarum. Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit;

Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Quare conare, quaeso. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Quid dubitas igitur mutare principia naturae? Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Summum a vobis bonum voluptas dicitur.

Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Egone quaeris, inquit, quid sentiam?

• Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus;
• Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet.
• Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio.
• Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Omnia peccata paria dicitis. Isto modo, ne si avia quidem eius nata non esset. At iam decimum annum in spelunca iacet. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior.

1. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?
2. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo.
3. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint.
4. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur.
5. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt.
6. Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos?
7. Quem quidem vos, cum improbis poenam proponitis, inpetibilem facitis, cum sapientem semper boni plus habere vultis, tolerabilem.

1. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret.
2. Haeret in salebra.
3. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?
4. Hoc tu nunc in illo probas.
5. Quod equidem non reprehendo;

Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Haec dicuntur fortasse ieiunius; Odium autem et invidiam facile vitabis. Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris.

Duo Reges: constructio interrete. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Pugnant Stoici cum Peripateticis. Hoc non est positum in nostra actione. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Quis contra in illa aetate pudorem, constantiam, etiamsi sua nihil intersit, non tamen diligat?

Nullis enim partitionibus, nullis definitionibus utuntur ipsique dicunt ea se modo probare, quibus natura tacita adsentiatur. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Illa tamen simplicia, vestra versuta. Sed potestne rerum maior esse dissensio? Si longus, levis; Bonum integritas corporis: misera debilitas.

Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q. Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo. Sed haec in pueris; Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Quippe: habes enim a rhetoribus; Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes. Haeret in salebra. An hoc usque quaque, aliter in vita? Itaque hic ipse iam pridem est reiectus;

Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Bonum valitudo: miser morbus. Sedulo, inquam, faciam. Beatus sibi videtur esse moriens. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit.